Saradnja između dva profesora i književnika, Save Damjanova i Milorada Pavića, predstavlja jednu od najzanimljivijih i najplodonosnijih relacija u savremenoj srpskoj književnosti i akademskoj javnosti. Ona je daleko prevazišla klasičan odnos profesora i studenta, razvivši se u dugogodišnje intelektualno srodstvo, zajedničku književnu misiju i iskreno prijateljstvo.
Pavić je u Damjanovu prepoznao mladog naučnika koji poseduje specijalan „intuitivni nerv" za pronalaženje prećutanih, ekscentričnih i zaboravljenih autora.
Pavić je napisao predgovore za ključne rane naučne knjige Save Damjanova (Veliki kod o Đorđu Markoviću Koderu i Vrtovi nestvarnog). Time je dao akademski legitimitet Damjanovljevom tada radikalnom, postmodernom pristupu tumačenju tradicije.
Ono što ih je najčvršće povezivalo bila je zajednička ljubav prema književnoj fantastici, jezičkom eksperimentu i postmodernizmu.
Revolucija u formi: dok je Pavić svojim nelinearnim proznim lavirintima (poput Hazarskog rečnika) zadivljivao svet, Damjanov je bio jedan od prvih i najvažnijih domaćih teoretičara koji je te postupke detaljno analizirao, dešifrovao i utemeljivao u srpskoj nauci.
Provokacija i igra: obojica su književnost shvatala kao interaktivnu igru sa čitaocem, rušeći krute kanone realizma i unoseći elemente fantazmagorije, mistike i začudnosti. Damjanov je često isticao da je Pavić bio „najneobičniji čovek kojeg je u životu upoznao" – gospodin po manirima, ali apsolutni revolucionar po načinu razmišljanja.
Kao glavni priređivač i urednik, Damjanov je vodio kapitalni izdavački poduhvat: pripremu i objavljivanje sabranih „Književnoistorijskih i esejističkih dela Milorada Pavića" u devet tomova (u izdanju KCV „Miloš Crnjanski" i Narodne biblioteke Srbije). Damjanov je ove tekstove priredio po najsavremenijim tekstološkim standardima, dodajući im prateću naučnu aparaturu i recepcijske studije, čime je osigurao da Pavićev revolucionarni naučni rad ostane trajno dostupan novim generacijama.
Odnos Pavića i Damjanova je redak primer u našoj kulturi gde se dve snažne, originalne i autentične književne pojave nisu sukobile, već su se međusobno dopunjavale. Pavić je Damjanovu dao krila i slobodu u akademskom svetu, a Damjanov je Paviću uzvratio decenijama dubokog teorijskog razumevanja i konačnim uobličavanjem njegovog naučnog zaveštanja.
